Hoe komt het dat veel organisaties tegenwoordig zichzelf niet kunnen bedienen van deze Spirit? Wat is er dan toch nodig om dat toch voor elkaar te krijgen? Bewustwording van je eigen verantwoordelijkheid, een echte gevoelde existentiele verbinding met je werk, je doelgroep en je product en/of dienst. We hebben een gezamenlijke doel nodig met ruimte voor een eigen inbreng en het vertrouwen dat jouw inbreng en het gezamenlijke doel bijdragen aan de samenleving. Hoe maken we deze shift in onze grote, soms tamelijk dicht geslipte organisaties? Ga op reis en laat je inspireren, alsof je samen met een groep vrienden weer een huis gaan bouwen. Dit hebben wij laatst gedaan met een groep toptalent van Rabobank International. We zijn door het land getrokken langs de boer, de ondernemer, de lokale banken etc….

Een reis, waarin je kunt gaan voelen en ervaren wat de essentie is van jouw vak. Een reis langs datgene wat jullie in de wereld zetten en waar jullie vandaan komen.

Tegelijkertijd maak je een innerlijke reis en leer je persoonlijk leiderschap te ontwikkelen. Je gaat zien dat jij altijd een keuze hebt. En dat je 100% procent kan gaan staan in jouw leven, jouw functie en jouw loopbaan. En dat er een diepe verbinding is tussen jou en je klanten en/of doelgroep. Dat er een bijzondere band is die jullie samenbrengt en je ten diepste inspireert om te werken. Veel van de Rabo Bankiers kwamen zelf uit boerengezinnen en wilden dolgraag de boeren echt helpen aan geld.

We beginnen daarbij altijd met het einde voor ogen. Wat wil jij neerzetten en wat is jouw unieke talent. Wat wil jij neerzetten in de wereld voor jezelf, voor de ander of gewoon voor het leven zelf. Zoals Rilke zo mooi schrijft in een brief aan een jonge dichter. Stel je voor jij bent die jonge dichter en je hebt net met jouw unieke talent een brief aan Rilke geschreven en dit schrijft hij terug:

You ask whether your verses are any good. You ask me. You have asked others before this. You send them to magazines. You compare them with other poems, and you are upset when certain editors reject your work. Now (since you have said you want my advice) I beg you to stop doing that sort of thing. You are looking outside, and that is what you should most avoid right now. No one can advise or help you – no one. There is only one thing you should do. Go into yourself. Find out the reason that commands you to write; see whether it has spread its roots into the very depths of your heart; confess to yourself whether you would have to die if you were forbidden to write. This most of all: ask yourself in the most silent hour of your night: must I write? Dig into yourself for a deep answer. And if this answer rings out in assent, if you meet this solemn question with a strong, simple “I must”, then build your life in accordance with this necessity; your whole life, even into its humblest and most indifferent hour, must become a sign and witness to this impulse.

Onze cultuur op het gebied van werk mist vaak deze inspiratie. Deze inspiratie vraagt om een existentiele verbinding. Derhalve kan ik mij ook niet goed vinden in de manier waarop wij omgaan met loonrechten en arbeidsverhoudingen. Ik werk graag als collectief van zelfstandigen samen aan een gezamenlijk doel, zoals een groep vrienden die een huis bouwt. Ieder verantwoordelijk voor zichzelf en voor het prachtige einddoel.

Als afsluiting een stukje tekst van Kalil Gibran

Work is love made visible
And if you cannot work with love but only
with distaste, it is better that you should
leave your work and sit at the gate of the
temple and take alms of those who work with joy..
For if you bake bread with indifference
you bake a bitter bread that feeds but half
man’s hunger
And if you grudge the crushing of the
grapes, your grudge distills a poison in the wine
And if you sing though as angels,and
love not the singing, you muffle man’s ears
to the voices of the day and the voices of
the night.

Er laat zich echter nog iets belangrijkers zien in wat het je kan geven op het gebied zingeving. Het kan je in verbinding brengen met jezelf als oorsprong van je bestaan. In plaats van jezelf als losstaand van het bestaan. Het kan je laten zien dat alles wat je overkomt, uiteindelijk ook in jou plaats vind. Dat je altijd al thuis bent.

In de weg hiernaar toe, speelt ons opstellingen werk een belangrijke rol. Het heeft voor mij dan ook zijn oorsprong als pad, als pad waarbij de bestemming het dieper ervaren van het leven van nu is, met al zijn moeilijke thema’s. Hierbij is het bereiken van onze doelen zeker niet onbelangrijk. Diep van binnen, richten we ons diepste deel op iets diepers, op de ondergrond van ons bestaan. Op de bas tonen en de stilte die alles draagt, het lawaai en de prachtige melodien.

Hierin valt onze vraag weg, er rest ons alleen nog de verbinding met de diepere levensstroom. Het maakt dan ook niet meer uit hoe die levensstroom stroomt. Of de levensstroom ons zogenaamd goede of slechte dingen brengt. Het raakt ons niet meer. We voelen ons dankbaar dat we er zijn in die levensstroom. Ook al zijn we ziek, zwak en straatarm. Dan nog kunnen we ons lot op dat moment accepteren als de levensstroom. We kunnen voelen en zien dat het klopt zoals het is. Hiervoor helpen opstellingen, naast dat het me ook veel brengt in de wereld is dit voor mij het grootste goud.

Dit is een kracht die onafhankelijk is en die niemand je ooit meer af kunt pakken. Het is een verbinding tussen jezelf als mens, die zijn of haar leven eert, gewoon zoals het je gegeven is. Je stopt met je persoonlijke ontwikkeling op dat moment, je hebt niets meer te ontwikkelen, al je zogenaamde fouten, je lelijkheid en je diepe donkerte, ze hebben hun plek als de levensstroom.

De eerste stap hierbij is altijd leren om de ziekte aan te kijken. Er niet meer van weg te lopen, maar haar te omarmen. Haar te koesteren als deel van jezelf. Ook al hebben we er nog zoveel leed van, het hoort bij ons. Ook al willen we dat niet en vinden we dat zwaar en moeilijk. Wegrennen en het niet aangaan helpt niet, we hebben haar. En ze is er.

Als we dit doen, dan kan de onderliggende dynamiek zichtbaar worden. Hierin zien we dat ziekten een manier zijn voor het systeem om iets aan het licht te laten komen. Bijvoorbeeld er kwam een iemand bij ons met borstkanker. In de opstelling konden we zien hoe de borstkanker verbonden was met een ongeboren kind van haar moeder, die haar plek nog niet had gekregen.

Het betekent niet dat we altijd genezen, het kan zijn dat het ons lot is om met behulp van de ziekte naar de dood te worden gebracht. Voor onze persoonlijkheid is de dood angstig, echter voor de ziel is het ook een kans op hereniging en heling. In opstellingen zien we de dood vaak als een liefdevolle vrouwelijke godin.

Opstellingen als weg

Het vervuld ons hart met trots om dit met jullie te mogen delen. We zien met ons hart dat ons werk zich verdiept, de levensstroom. Moeilijk om daarvoor precies de juiste woorden te vinden. Het brengt ons verder, in de confrontatie met de dingen gewoon zoals ze zijn. We ontdekken in het gewone alledaagse gedoe, een diepe kracht. Een kracht, die ons dieper naar binnen brengt, waar we ons onafhankelijk van omstandigheden lekkerder gaan voelen. Tegelijkertijd neemt ook ons vermogen toe om in de wereld impact te hebben. Ons onbenutte ziels potentieel komt tot bloei.

Vervolg opleidingen in systemisch werk

We hebben ook een aantal nieuwe workshops en nieuwe vervolgopleidingen. Behalve onze maandelijkse avond workshops in familieopstellingen, hebben nu ook s’ middags een open workshop organisatie opstellingen. Hier kan je allerlei organisati en loopbaan vragen inbrengen. Denk hierbij ook aan meer succes in de markt, je relatie met geld, je droombaan vinden of gewoon weg er meer uit willen halen.

Daarnaast hebben we vervolg opleidingen voor mensen die al enigzins in het vak zitten. Een vervolg opleiding in het nieuwe familie opstellen. Waar we werken met het veld volgen en het werken in stilte, zoals we van Bert geleerd hebben en zelf hebben door ontwikkeld. Ook hebben we een workshop in Sales opstellingen, waar we in organisaties bijzondere resultaten mee hebben geboekt. Het past goed in echte resultaten boeken, en dus veel opstellings opdrachten! En ook bij het veld overbrengen op een zakelijk doelgroep. Echt bezieling in zakelijkheid. Deze opleidingen zijn in de zomer achter elkaar gepland als 2 delen of als 1 geheel, beide is mogelijk. Bovendien komt er in de zomer een intensieve opleiding familieopstellingen van 7 dagen, 6 nachten. (deel 1 van 2)  Het is bedoeld voor diegene die de jaaropleiding willen volgen, maar niet kunnen.

Naast het oplossen – door het zichtbaar maken van deze diepe verbindingen – hebben we ook praktisch gewerkt aan huizen waarop ze een bod wilden uitbrengen. Met opstellingen hebben we onderzocht welk bod daarop passend zou zijn, in relatie met henzelf, de eigenaren en het huis. Dit bleek later minder van belang, want ze berichten mij, niet lang daarna, met de boodschap dat ze hun droomhuis gevonden hadden. Nog geen week erna kwam hun droomhuis in beeld en hebben ze het kunnen kopen.

Dit werkt zo, als een opstelling rijp is en je proces en de levensstroom rijp genoeg zijn om de vrucht te kunnen gaan oogsten. Soms is er meer licht, vruchtbare grond en tijd voor nodig om te kunnen oogsten. Dit is de levensstroom en zo is het goed, alles op zijn of haar tijd.

We zien de ander vaak niet, we zijn innerlijk verbonden in ons eigen systeem. De conflicten die zich uitspelen op het toneel van ons dagelijks leven, worden gevoed door conflicten uit ons verleden.

Belangrijker dan hoe het werkt is, hoe gaan we hiermee om? Paradoxaal genoeg, zoals onze werkelijkheid, is het tweeledig. We hebben de fenomenen, onszelf en de ander zoals ze zich voordoen en zoals ze zijn, zonder oordeel te accepteren. Dan kan daarin een essentie waarneembaar worden. Hiervoor zijn opstellingen geschikt, om de werkelijke diepe liefde te laten zien, in de ogenschijnlijk pijnlijke ervaringen.

Wat we praktisch kunnen doen is, ook tweeledig. Het is belangrijk naar binnen te blijven kijken, hoe moeilijk dat ook is. Het ligt namelijk nooit echt aan de ander. (Natuurlijk is dit nooit helemaal waar, zoals geschreven woorden en concepten niet de werkelijke essentie kunnen pakken.)

En naar buiten toe de ander blijven zien, hier en nu. Respect betekent ook in latijn opnieuw kijken. Iedere keer de ogen van de ander ontmoeten en zien hoe de ander ook verstrikt kan zijn net als jij. En dat de ander jou raakt en dat waar je geraakt wordt bij jou hoort en niet bij de ander. En toch weer blijven kijken en vertrouwen.

En iedere keer weer opnieuw de verbinding aangaan, zonder dit als vlucht te gebruiken om bij jezelf vandaan te gaan.

Ik wens jullie veel leren en geduld toe. We kunnen pas echt leren in de pijn. Dat is het tweeledig evan ons bestaan en zo moeilijk te begrijpen voor onze geest. Als we dit begrijpen dan is het geen pijn meer, dan is het een kleur van het leven, die de levensstroom ons soms geeft.

Dank je wel levensstoom.

Persoonlijke uitdagingen en groei met het Nieuwe Werken

Uit onderzoeken blijkt dat jonge medewerkers meer zoeken dan werk alleen. Ze willen een stuk zingeving en werk moet ook vooral ‘leuk’ zijn. In mijn creëert het Nieuwe Werken hiervoor ruimte. Je kunt als organisatie zingeving letterlijk vormgeven door je te verbinden aan een inspirerende maatschappelijk relevante organisatie als WarChild. Dat levert een concrete bijdrage aan de maatschappij. Maar het gaat ook om hoe de medewerker zich tot zijn dagelijkse werkzaamheden verhoudt. Zijn deze zinvol? In hoeverre dragen ze bij aan de doelstellingen van de organisatie? Kan de medewerker echt ervaren hoe zijn of haar werk bijdraagt? Kan de medewerker met trots verhalen vertellen over de organisatie? Dat zijn vragen die bij veel mensen opkomen en die binnen de organisatie op de een of andere manier geadresseerd moeten worden.

Het ‘Nieuwe Werken’ moet voor organisaties geen doel op zich zijn, maar moet gezien worden als een antwoord op concrete uitdagingen. Bovenal moet het echt van binnenuit gedragen worden en geen loze kreet zijn. Bijvoorbeeld: ‘klanten en professionals worden steeds flexibeler en mondiger’. Hoe ga je daarmee om als organisatie? Veel organisaties zeggen dat ze de klant centraal stellen, maar als je dan een keer de helpdesk belt, springen de tranen je in de ogen. Men zegt dus wel de klant centraal te stellen, maar zo wordt het niet geleefd door de medewerkers en het management.

Maar een andere manier van werken vraagt nogal wat van de medewerkers en zeker ook van het management. Iedere verandering is heikel. Mensen houden niet van veranderingen. Het verstoort ons ritme en onze ogenschijnlijke rust. Veranderingen zijn alleen succesvol als ze genoeg draagvlak hebben en een concreet doel nastreven. Wat zou een medewerker moeten doen als hij geconfronteerd wordt met een nieuwe manier van werken binnen zijn organisatie? Zie het als een uitnodiging om vrijer, bewuster en meer verantwoordelijk met je werk en tijd om te gaan. Hierdoor kan bijvoorbeeld meer tijd worden vrijgemaakt voor familie of hobby, omdat je thuis kunt werken en niet meer in de file staat. Daar wordt ons milieu ook nog beter van. Het gaat de organisatie uiteindelijk om het goed afleveren van het werk en om de resultaten.

Mijn inziens zijn we zo goed geworden in kennis vergaren dat onze eigenwijze creatieve kern ondergesneeuwd is. We proberen alles te begrijpen, maar negeren daarbij onze innerlijke stem. Complexe verbindingen kun je niet met je ratio alleen ordenen. Als medewerker heb je ook een intuitieve verbinding nodig met het speelveld van de organisatie. Het ‘Nieuwe Werken’ vraagt van mensen om bewuster te worden van deze verbinding. Wat wil je werkelijk en hoe geef je dat vorm binnen de organisatie? Anders loop je het risico dat je eenzaam achter je computer zit en je afvraagt waar je dit eigenlijk allemaal voor doet.

Dit roept de vraag op of het ‘Nieuwe Werken’ wel voor iedereen een prettige manier van werken is. Ik kan me goed voorstellen dat er mensen zijn die gewoon hun werk willen doen, om vijf uur de deur achter zich dichtgooien en hun salaris ontvangen. Dat is ook een keuze. Als je sommige van die mensen vraagt wat ze dan na vijf uur doen blijken ze heel gepassioneerd te kunnen vertellen over hun hobby of de laatste wedstrijd bij de voetbalvereniging. Als we allemaal een stukje van die bevlogenheid en verbondenheid die we in ons privéleven voelen, kunnen meenemen naar ons werk dan hebben we een fenomenale stap gemaakt.

Maar wat is daarvoor nodig?  Van managers wordt gevraagd minder te sturen op het arbeidsproces en meer op het resultaat. Bovendien is het belangrijk dat ze hun mensen meer ruimte, vrijheid en verantwoordelijkheid geven. Zoals Cruijff zegt: “De bal spelen en dan niet achter de bal aan lopen”. Minder sturen en meer coachen en inspireren. Dit proces begint als manager bij jezelf. Zelf de ruimte nemen om bij jouw waarden stil te staan. Om vervolgens authentiek vanuit wat jou inspireert in dialoog met je mensen de doelstellingen van de organisatie neer te zetten. Dit geldt natuurlijk niet alleen voor managers. Durven we de controle los te laten en er op te vertrouwen dat we zelf de ruimte die ontstaat goed kunnen invullen?  Dit vraagt om zelfvertrouwen en een gevoel van persoonlijke waarde. Waar sta ik voor? Wat is mijn unieke bijdrage aan de organisatie en mijn klanten? Op die manier creëren we voor onszelf een anker dat ons verbindt met de doelstellingen van de organisatie. Zelfs als we thuis alleen achter onze laptop zitten.

Met dank aan Microsoft, voor meer informatie klik dan hier om het boek ‘Work in Progress‘ van Microsoft te downloaden.

Het betekent niet meteen dat je bij elkaar komt, hier gaat het ook niet om. Het gaat er vooral om meer tot jezelf te komen. Dieper inzicht in hoe jouw conflict nu een ouder conflict met zich meetrekt, maakt je vrijer. Als je vrijer bent kan je de ander beter horen.

Mochten beiden partijen bereid zijn echt te onderzoeken waar het conflict nog meer over gaat in zichzelf, dan kan dat veel voor ieder betekenen. Als de ene partij wel wilt maar de andere partij niet, dan kan nog steeds het eigen stuk onderzocht worden en zo de vrijheid winnen in zichzelf.

Deze opstellingen zijn erg verbonden met relatie opstellingen, daarover later meer.